پیرکی، لال، سحرگاه، به طفلی، الکن،می­ شنیدم که، بِدین نوع، همی راند سخن،که: ­ای ز زلف ات، صُـ صُـ صبح ام: شا شا شامِ تاریک؛وی ز چِهرَ ات، شا شا شام ام: صُـ صُـ صبحِ روشن!تِـ تِـ تِریاکی ام و، بی شَـ شَـ شهدِ لَـ لب ات،صَـ صَـ صبر و، تا تا تاب ام، رَ رَ رفت، از تَـ تَـ تن.طفل، گفتا: مَـ مَـ من را، تو تو، تقلید مکن!گُـ گُـ گُم شو! ز بَرَ ام؛ ای کَـ کَـ کَم تر، زِزِ زنمی می­خاهی، مُـ مُـ مُشتی، به کَـ کَلَّه ات، بزنم،که، بیافتد، مَـ مَـ مَغز ات، میـ میانِ دَ دَهَن؟!پیر، گفتا: وَ وَ وَ الّاه! که،